BAD MOVIES – ΠΑΝΩ ΑΠ’ΟΛΑ

Μία σταγόνα ίσως να είναι αρκετή, να σπάσει το γυαλί, που τόσο προστατεύω…

Μπροστά σε αυτό το κτήνος που μπαίνει από το παράθυρό μας, με ένα φιλί, με ένα άγγιγμα, με μια χειραψία
νιώσαμε όλοι τόσο μικροί, τόσο έυθραστοι. Νιώσαμε το φόβο, την αδυναμία, πως η γη γυρίζει αντίστροφα, με κέντρο “εμάς”, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Αυτες οι μέρες που ζούμε, για κάποιους θα περάσουν έυκολα, ενώ για άλλους θα φύγουν επώδυνα. Άλλοι πάλι δε θα τις ξεχάσουν ποτέ, που μείναν αβοήθητοι, μόνοι να παλέυουν με το κτήνος μέσα σε ένα στοιχιωμένο σώμα, με πνευμόνια κενά, γεμάτα με πόνο, χωρίς αγαπημένους παρά μόνο την ελπίδα.
Ελπίδα είμαστε εμείς, ελπίδα είναι η αλληλεγγύη, ένα κομμάτι χαρτί με δυό στιχάκια, ένα τηλεφώνημα, ένα τραγούδι,
το χθές, το σήμερα, το άυριο και ίσως όχι το πάντα. Τώρα πρέπει να φανούμε δυνατοί, σοβαροί και ενωμένοι.
Να αφήσουμε πίσω μας αυτη την άδεια πόλη με τα άδεια τρένα και τα άδεια πάρκα και να αγκαλιάσουμε τον συνάνθρωπο μας,τους γείτονές μας, τους αγαπημένους μας, να γέμισουμε με ζεστασιά τα πνευμόνια τους,με μια ματιά και δύο όμορφα λόγια. Να είμαστε για αυτούς ότι θα θέλαμε να είναι αυτοί για εμάς, η μια πλευρά του πολέμου είναι η σκληρη, ενώ η άλλη είναι της αλληλεγγύης, της βοήθειας και της αγάπης.

Μια σταγόνα δε φέρνει την βροχή και χίλιες από αυτές δε λιώνουν το κορμί μου…