get it here:
Bandcamp
release date:

December 06, 2015

share:

CD

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ

LYRICS
Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΛΩΝ
Μου λες αν φύγω απο δω μέσα θα χαθώ
μέσα στη γυάλα κολυμπάμε
κι αν το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό
μεσ' την κοιλιά του θα 'χω μια θέση για να μείνω

Χτίσανε τείχη πιο ψηλά στον ουρανό
και γω από κάτω σου φωνάζω
οι βασιλιάδες ζουν στη φαντασία των δειλών
και οι ήρωες σου όλοι σ’ αφήσανε και φύγαν

Μα δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω

Πες μου τι κάνω εδώ
Εδώ οι άγγελοι διψάνε κι όμως πίνουν μολυσμένο νερό
Ο εκλεκτός του βασιλιά το ξέρω πως δεν είμαι εγώ

Πες μου τι κάνω εδώ
Εδώ οι διάβολοι θλιμμένοι τραγουδάνε τον σκοπό των τρελών
και οι ανάσες τους ζεσταίνουν την ψυχή μου
στην αυτοκρατορία των δειλών, των δειλών
των δειλών, των δειλών
των δειλών

Μιλούν τη γλώσσα που δε ξέρω να μιλώ
στερέψαν όλα μου τα λόγια
αυτοί χιλιάδες μα εγώ εσένα ακολουθώ
και δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω

Μου λες αν φύγω απο δω μέσα θα χαθώ
μέσα στη γυάλα κολυμπάμε
σιγά σιγά τραβιέσαι στο βυθό
μα δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω
δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω, δε σ' αφήνω

Πες μου τι κάνω εδώ
Εδώ οι άγγελοι διψάνε κι όμως πίνουν μολυσμένο νερό
Ο εκλεκτός του βασιλιά το ξέρω πως δεν είμαι εγώ

Πες μου τι κάνω εδώ
Εδώ οι διάβολοι θλιμμένοι τραγουδάνε τον σκοπό των τρελών
και οι ανάσες τους ζεσταίνουν την ψυχή μου
στην αυτοκρατορία των δειλών, των δειλών
των δειλών, των δειλών
των δειλών...

Των δειλών, των δειλών, των δειλών...
ΔΩΣ ΜΟΥ ΑΛΗΤΕΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟ
Μες στην πόλη έμαθα να ζώ
Το τσιμέντο να πατώ
Τους φίλους μου να ακολουθώ
Και τους εχθρούς μου να χτυπώ

Να μεγαλώνω,να γερνώ
Να μη φοβάμαι για όσα ζω
Να παίρνω ο,τι μου ανήκει,ξέρω τι ζητώ
Δως μου αλητεία ή θάνατο

Τα λάθη μου να μην ξεχνώ
Και τις πληγές μου να μετρώ
Να᾽μαι το μαύρο πρόβατο
Και ν αγαπάω οσο μισώ

Θα πέσω αλλά θα σήκωθω
Κι αν φύγεις, θα ᾽μαι πάλι εδώ
Το ξέρεις πως θα χάσεις, δε θα στο ξαναπώ
Δως μου αλητεία ή θάνατο

Απ᾽το νότο ως το βορρά, δύση κι ανατολή
Όλοι με μια φωνή
Για όσους δεν λύγισαν,δε σκύψαν το κεφάλι
Για όσους μείναν αληθινοί

Δως τους αλητεία ή θάνατο (x4)
Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ
Άκουγες τα ουρλιαχτά να πλησιάζουν πιο κοντά
Μια λύκαινα να ξεψυχά
Κι εκδίκηση ζητά για σένα
Τρέχεις να τη βρείς, μεσ᾽τη φωλιά της να κρυφτείς
Σαν μάνα γή σ᾽αγκάλιαζε και τώρα σε σκορπά

Μέσα στου λύκου τη φωλιά
Μαθαίνεις να ζείς
Και κάθε μέρα να πεθαίνεις
(x2)

Ο κύκλος που μεγάλωνες αρχίζει και μικραίνει
Ο ένας τρώει τον άλλονε
Κι εσύ να τρώς τα σωθικά σου
Ξέχασες ν αγαπάς, ξέχασες να γελάς
Αγρίμι στο λυκόφως, λουλούδι της ερήμου

Μέσα στου λύκου τη φωλιά
Μαθαίνεις να ζείς
Και κάθε μέρα να πεθαίνεις
(x2)

Το στόμα που σε τάιζε μια μέρα θα σε φάει
Μεσ᾽την κοιλιά του αρπακτικού ένα μωρό πεινάει
Κάτω απ᾽το φως του φεγγαριού μαθαίνεις να χορεύεις
Και το πρωί μες την φωλιά του λύκου επιστρέφεις

Μέσα στου λύκου τη φωλιά
Μαθαίνεις να ζείς
Και κάθε μέρα να πεθαίνεις
(x2)

Μαθαίνεις ν᾽αγαπάς, μαθαίνεις να ξεχνάς
Μαθαίνεις να ζείς
Και κάθε μέρα να πεθαίνεις
(x2)
ΔΩΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟ
Ξημερώνει στην πόλη κι όμως βρίσκεσαι εκεί
Σ᾽ένα άγνωστο πλήθος μια φιγούρα σκοτεινή
Το μόνο σου προαίσθημα να νιώθεις πως και σήμερα κάτι θα συμβεί

Στην πλατεία τα πουλιά πετάνε χαμηλά
Λες να γνωρίζουν πως ο πόλεμος θα ᾽ρθεί απο ψηλά
Χιλιάδες πύρηνα βέλη που θα βάλουν στα κορμιά μας φωτιά

Δαίμονες και διάβολοι σε περιτριγυρίζουν
Ακούραστα ρολόγια το μυαλό σου κουρδίζουν
Σαν σκλάβοι να ταίζουν τις φωτιές σου για ν᾽ανέβει ο πυρετός

Είσαι πανκ ροκερ και δεν λυπάσαι κανέναν
Τρως ο,τι σε τρώει πριν φάει πρώτα εσένα Στα μάτια σε κοιτάνε, σε φοβούνται γιατί ξέρουν πως είσαι ο εχθρός

Δως τους μιαν αφορμή
Δείξ᾽τους την απειλή
Πες τους ποιός είσαι και γιατί
Δείξ᾽τους την κόλαση
Θάψ᾽τους τα όνειρα
Σβήσ᾽τους τα χρώματα
Στ᾽αρχίδια σου λάθος ή σωστό
Δώς τους τον πόλεμο

Με αίμα και μελάνι αφήνεις ίχνη σου στο χάρτη
Στη μόνη διαδρομή που δεν υπάρχει μονοπάτι
Για μια χώρα που σε φτύνει και σκοτώνει με αγάπη το κάθε της παιδί

Κι όμως σε γέμισε με λύσσα κι η εκδίκηση με δίψα
Και πλέον ό,τι αγάπησες τα βούτηξες στην πίσσα
Και έστρωσες το δρόμο σου, να διασχίσεις μόνος σου κι αυτήν τη διαδρομή

Δως τους μιαν αφορμή
Δείξ᾽τους την απειλή
Πες τους ποιός είσαι και γιατί
Δείξ᾽τους την κόλαση
Θάψ᾽τους τα όνειρα
Σβήσ᾽τους τα χρώματα
Στ᾽αρχίδια σου λάθος ή σωστό
Δώς τους τον πόλεμο
(x2)
Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ
Σαν πέσει η νύχτα, βγαίνουν όλοι μες στους δρόμους για να βρούν
Με την καρδιά του κτήνους ένα άρωμα ακολουθούν
Το οχυρό θα πέσει και ίσως τα μάγια να λυθούν
Και οι λύκοι, απο σκλάβοι, ήρθε η στιγμή ν᾽απελευθερωθούν

Θα ᾽ρθεί αυτή η στιγμή που θα ᾽ναι σαν γιορτή
Όπου τα πλούτη σας θα ᾽ναι δικά μας
Θα ᾽ναι το αίμα σας πάνω στα χέρια μας
Θα ᾽ρθεί αυτή η στιγμή, θα ᾽ναι δικιά μας

Το σούρουπο θ᾽αργήσει, κι όλοι θα τρέξουν να κρυφτούν
Απ᾽την κοιλιά του δράκου θα φάν᾽τη σάρκα και θα βγούν
Οι λύκοι θα ᾽ρθουν πάλι όταν θ᾽ανάψει η φωτιά
Μια νύχτα με φεγγάρι σκοτώσαμε το βασιλιά

Θα ᾽ρθεί αυτή η στιγμή που θα ᾽ναι σαν γιορτή
Όπου τα πλούτη σας θα ᾽ναι δικά μας
Θα ᾽ναι το αίμα σας πάνω στα χέρια μας
Θα ᾽ρθεί αυτή η στιγμή, θα ᾽ναι δικιά μας
(x2)
Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΟΥ ΑΛΗΤΗ
Ίσως φίλε να σε χάσω
Ίσως πάλι να χαθώ
Τον κόσμο, ξέρω, δεν θ᾽αλλάξω
Δε θα μ᾽αλλάξει ούτε αυτός

Γιατί είμαι η θλίψη
Που σε μαγεύει
Είμαι ο θρήνος του αλήτη για ζωή
Και το σκοτάδι να σε τυλίγει
Γιατί είμαι όλα οσα δεν ήσουνα εσύ

Κι όταν ᾽ρθεις να με ξεθάψεις
Φώναξε όλα τα παιδιά
Τα κόκκαλά μου να πετάξουν
Να τα φάνε τα σκυλιά

Γιατί είμαι ο φόβος
Που σε λυτρώνει
Είμαι ο κρίνος που ανθίζει όταν κλαίς
Και το σκοτάδι να σε τυφλώνει
Γιατί είμαι οσα δε φαντάστηκες ποτέ
ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ
Ταξίδεψα απ᾽τις στάχτες
Μέχρι τα βάθη του μυαλού
Μεγάλωσα στον δρόμο
Όμως εσύ βρίσκεσαι αλλού
Μέσα σ᾽ένα μπουκάλι
Που όσο αδειάζει ξεψυχάς
Γεμίζει το κεφάλι
Ό,τι ξεχνάς το πολεμάς

Ό,τι κι αν άφησες
Μπροστά σου θα το βρείς
Την πλάτη γύρισες
Εξαφανίστηκες

Τον χρόνο ξέχασες
Μ᾽αυτός ακόμα θα κυλά
Μες στο άδειο σου κεφάλι
Να σου θυμίζει τα παλιά
Τη μάχη έχασες
Κι ας μην πολέμησες ποτέ
Ό,τι σου δώσανε, το αφομείωσες

Ό,τι κι αν άφησες
Μπροστά σου θα το βρείς
Τη μάχη έχασες
Εξαφανίστηκες

Γι᾽αυτό, σιχάθηκα τον μπλέ σας ουρανό
Τα λόγια σας που ακούω απο μωρό
Ό,τι έχασα μια μέρα θα το βρώ
Στη χώρα του Ποτέ δεν θα χαθώ

Τελικά, τελικά, πλήρωσα για όλα όσα πίστευα
Και ξαφνικά, ξαφνικά, δεν φοβάμαι πλέον κανέναν και τίποτα
(x2)